skip to Main Content

Op tweejarige leeftijd is Bart verbrand in de achtertuin van zijn ouderlijk huis. Bij het aansteken van de barbecue ontstond een steekvlam en daar zat Bart middenin.

Mijn naam is Bart. Ik ben nu 33 jaar en werk als projectmanager bij een logistiek bedrijf. Ik woon samen met mijn vriendin in Nederhorst den Berg. Als kind heb ik brandwonden opgelopen. Ik was 2 toen mijn vader in de tuin een barbecue aanstak met spiritus. Hoewel ik zeker twee meter van de barbecue zat, kwam ik toch in een steekvlam terecht. Ik had 30% brandwonden. Ik heb na mijn ongeluk drie maanden in het ziekenhuis gelegen. Tot mijn 14e heb ik meer dan 10 operaties gehad. Ik heb nu littekens op mijn arm, zij, hals en gezicht.
Als kind heb ik leren omgaan met mijn littekens. Ik was een “survivor”, een overlever. Ik had het geluk dat mijn moeder lerares was. Door haar ervaring kon ze mij leren hoe ik met bepaalde situaties, zoals starende kinderen, om moest gaan. Ook leraren op school hebben een rol gespeeld. Zo heb ik bijvoorbeeld op een nieuwe school een spreekbeurt over brandwonden gehouden, waardoor alle kinderen gelijk wisten wat er met mij aan de hand was. Daarna ging iedereen over tot de orde van de dag. De ziekenhuisopnames probeerden we zoveel mogelijk in de kindervakanties te plannen, zodat ik geen lessen hoefde te missen. Als puber maakte ik me meer druk om mijn jeugdpuistjes dan om mijn littekens. Die zaten er immers toch al. Ik groeide op met mijn littekens, was eraan gewend en had het verder prima naar mijn zin.

Van overleven naar leven
De emotionele verwerking van mijn ongeluk begon pas toen ik afgestudeerd was. Ik heb een aantal cursussen “persoonlijke ontwikkeling” gedaan. Hier heb ik geleerd hoe gebeurtenissen uit het verleden invloed hebben op hoe wij het heden beleven. In mijn leven bleek mijn ongeluk een belangrijke rol te spelen. Een hoop emoties had ik nog niet verwerkt, terwijl ik dacht dat ik geen problemen meer had met het ongeluk. Ik had er mee om leren gaan, maar ik had het nog niet verwerkt. Na de cursussen heb ik de stap gemaakt van overleven naar leven. Daar ben ik mee doorgegaan samen met een psychotherapeut. Ik heb een half jaar om de week die psychotherapeut bezocht. Hij heeft mij geholpen om weer een aantal stukjes van de puzzel op hun plaats te leggen.

Lotgenotencontact
Op dit moment zit ik lekker in mijn vel, zowel van binnen als van buiten. Ik denk dat mijn ongeluk altijd een rol zal blijven spelen in mijn leven. Nog steeds leer ik nieuwe dingen die er mee te maken hebben. Die ervaringen geven een verrijking en een verdieping aan mijn leven.
Om mijn ervaringen te delen ben ik lid geworden van de Vereniging van Mensen met Brandwonden. Lotgenotencontact vind ik een belangrijke manier van ondersteuning. De Vereniging heeft een aantal contactpersonen waar leden mee kunnen praten zonder dat ze uit hoeven te leggen “hoe het voelt”. Samen met professionele psychosociale nazorg kan lotgenotencontact ervoor zorgen dat mensen met brandwonden leren om de emotionele gevolgen van hun ongeluk te verwerken.

Back To Top