Toen mijn littekens tot overmaat van ramp maar bleven jeuken, werd ik echt wanhopig. Ik was voorheen zo’n blij ei, weet je wel, zo’n vrolijke, frisse wind. Tja, ben compleet weggewaaid zal ik maar zeggen. Tijdens deze moeilijke periode zoeken Anne Bosman en Marjorie Holtus van de Vereniging contact met me. We kletsen bij via Zoom en het is fijn ze weer even te zien. Maar dan komt het. Ze hebben via de Vriendenloterij een Hartenwens opgegeven en blijk­baar ben ik de gelukkige winnaar! Ik mag op hun kosten er even helemaal een weekendje tussenuit! Dat kan toch helemaal niet? Ik had toch alleen maar pech de laatste tijd?
Wanneer het tot me door begint te dringen wat die meiden voor me gedaan hebben, springen de tranen me in de ogen. Het was inderdaad mijn wens om een lang weekend weg te gaan, maar dat was geen haalbaar plan, dacht ik. Diezelfde middag boek ik nog m’n retreat en een paar maanden later laat ik man, kinderen, hond en huishouden achter om te vertrekken naar ‘Land aan Zee’.

Land aan Zee is een plek waar je tot rust komt. Het is een mooi en ruim pand in een prachtig stukje natuur met een weldadige tuin en een schitterend uitzicht.
Er zijn geen digitale schermen, telefoons/tablets worden niet gewaardeerd, er is geen radio, geen snelweg, geen herrie, geen afleiding. Het is zelfs zoeken naar een klok. Er zijn verder ook geen
bekenden. Dus ben ik ook even geen vriendin, geen partner en geen moeder. Zelfs geen hond of huishouden om me druk over te maken. Vreemd!

Omdat al het ‘moeten’ daardoor wegvalt, kom je al gauw bij het ‘willen’. Wat wil ik eigenlijk? Als vanzelf zak je gemakkelijker dieper in jezelf, naar je gevoel. Waar heb ik zin in? Hoe voel ik me eigenlijk? Als vanzelf ben je veel bewuster keuzes aan het ma­ken. Je kunt je oprecht afvragen: Is dit waar ik op dit moment behoefte aan heb? Voegt het iets toe? Is dat nodig? Wat is eigenlijk belangrijk? En waarom is dat belangrijk voor me? En welke emotie gaat daaronder schuil? En wat ligt daar weer aan ten grondslag..?

Het staat hier allemaal heel ‘talig’, maar in feite zit je tijdens een retraite veel minder in je hoofd en werkt het veel meer op gevoelsniveau door. Ik voel me wat verdrietig, ga een tijdje zitten staren in de vijver. Want het gevoel mag er zijn. Daar zit ik met mijn gevoel. Ik staar wat naar de vissen. Ik ben niet productief, iets wat me dwars zit. Maar eigenlijk is het is prima, daarvoor ben ik toch hier? Ik mag niet-productief zijn. Het geeft me rust; de ruimte die mijn gevoel krijgt, de slome visjes en de gedachte dat ik niet productief hoef te zijn. Heerlijk. Ik sta op om een kopje thee te halen en voel me anders als toen ik daarnet bij de vijver ging zitten. Nu het verdriet wat is opgeklaard, vraag ik me af of ik een boek ga lezen of ga zwemmen in die vijver. ‘Waar heb ik behoefte aan?’, is een vraag die ik nu duidelijker kan beantwoorden.

Ik geef mezelf de nodige ruimte en snap nu dat dát is, wat emoties nodig hebben. Geen enkele emotie is eigenlijk negatief zolang het er mag zijn. Want wanneer het er mag zijn, kan het ook weer gaan. Als je iets blijft negeren of wegstoppen, verstoor je een min of meer natuurlijk proces van komen en gaan. En iets onderdrukken of maar meezeulen in je emotionele rugzak, maakt het er niet bepaald makkelijker op.

Na vijf dagen ‘rondhangen’ op het prachtige terrein van Land aan Zee heb ik met verschillende emoties kennisgemaakt. Ik heb me nutteloos, maar ook nuttig gevoeld. Ik heb me verveeld en me, ergens diep van binnen, herinnerd hoe dat voelt. Ik heb me tevens uitstekend vermaakt. Ik heb gemijmerd, gebladerd, geschreven. Ik heb gevoeld en beleefd.

Ik ga met een helder hoofd naar huis. Ik voel duidelijk tegenzin omtrent mijn vertrek en voel me daar tege­lijkertijd een beetje schuldig over. Allemaal emoties die ik anders streng had toegesproken of onder het kleed had geveegd. Maar ik ben geen slechte moeder, omdat ik niet naar huis wil naar mijn kinderen. Nee; ik ga teveel over mijn grenzen, waardoor ik er tegenop zie om eenmaal thuis weer terug te vallen in het gebruikelijke ren-en-vlieg-werk. De helderheid die vijf dagen ‘niksen’ met zich meebrengt, is erg verhelderend.

Blijkbaar heb ik hier de laatste paar dagen dus hard gewerkt. Ongemerkt en onbewust heb ik een paar belangrijke dingen geleerd. Ik neem wat mismoedig afscheid van mijn heerlijke verblijf en de fijne mensen. Ik neem me voor om thuis bezig te blijven met één vraag, die je jezelf op veel verschillende manieren kunt stellen:
Mòèt ik dit nu doen? (Want wat wil ik eigenlijk?)
Moet ìk dit nu doen? (Of vraag ik (hulp aan) iemand anders?)
Moet ik dìt nu doen? (Of ga ik even naar de vissen zitten staren?)
Moet ik dit nù doen? (Of drink ik eerst een kopje thee?)
Moet ik dit nu dòèn? (Of kan ik het even laten?)

Ont-moet jezelf, als je het ren-en-vlieg-werk her­kent. Wees eens niet bereikbaar, vergeet de tijd, laat je verplichtingen even los. Misschien niet gelijk voor vijf dagen op een resort, een half uurtje kan al heel verhelderend zijn.

• Door Belinda de Vries