Moeder Gerrianne wist al op 18-jarige leeftijd dat als ze ooit een dochter zou krijgen, dat ze haar Hadassa wilde noemen. En zo geschiedde. Hadassa werd geboren in 2014. De bevalling ging niet zonder slag of stoot en het was onduidelijk of Hadassa het zou redden. Hadassa bleek gelukkig een heus doorzettertje. Ze ging na een moeilijke start mee naar huis en maakte kennis met haar grote broer Jefta die vol ongeduld op haar wachtte. Na vijf maanden kreeg Hadassa echter waterpokken. Deze onschuldige kinderziekte, die we bijna allemaal hebben gehad, liep bij haar anders dan verwacht. Ze werd opgenomen in het ziekenhuis met uitdrogingsverschijnselen. De waterpokken gingen ontsteken en werden een soort brandwonden. In het Zwolse ziekenhuis werd Hadassa vanaf dat moment als brandwondenpatiënt behandeld. Een klein babymeisje van nog geen half jaar oud lag daar te krijsen van de pijn in een ziekenhuisbedje met een hartslag van 235 en een zeer hoge ontstekings­waarde. De normale ontstekingswaarde is lager dan 10. Hadassa had de schrikbarende ontstekings­waarde van 295…

Hadassa was ernstig ziek. Hoe haar verhaal zou eindigen, wisten ze niet. Niet haar ouders, maar ook de artsen niet. De honderden waterpokken die Hadassa op haar hoofd, gezicht, armen, benen en romp had, werden grote, zwarte korsten met pus. Elk zuchtje wind dat over haar babylijfje streek, deed haar pijn. Elke liefdevolle aanraking, hoe teder ook, was pijnlijk. ‘Het was een overweldigende tijd’, zegt haar moe­der Gerrianne daar over. ‘Op een gegeven moment durfden mijn man en ik Hadassa niet meer aan te raken. Het was zo verschrikkelijk heftig allemaal. Toen hebben de artsen de verzorging overgenomen. Wij konden echt niet meer’.

Na drie weken ziekenhuis was het erop of eronder en kreeg Hadassa een levensreddende bloedtransfusie. Na die transfusie bewoog Hadassa voor het eerst weer en tilde ze een klein beetje haar hoofdje op. ‘Toen had ik weer een beetje hoop dat het goed zou komen’, zegt Gerrianne. Vrienden en familie baden met en voor hen. Dat gaf de familie de broodnodige steun en kracht in deze gitzwarte periode.

Bijna niemand begrijpt je
Het was een eenzame en moeilijke tijd voor het echtpaar. Gerrianne zegt hierover het volgende: ‘Bijna niemand begrijpt waar je doorheen gaat en welke angsten je hebt. De allereerste schooldag van je 4-jarige zoon die je mist en alle andere dingen die gewoon horen te zijn in een gezin met normale rompslomp, die heb je niet. Na de transfusie, toen het eindelijk beter ging en we net een beetje waren bekomen van alle emoties, werden we, pats boem, met een herstellende baby en slechts wat instructies naar huis gestuurd. Er was geen nazorg van het zie­kenhuis, noch van de artsen.’
Later komt het gezin na een second opinion in het brandwondencentrum in Groningen terecht. Dat blijkt een zege­ning. Daar blijkt dat Hadassa eigenlijk direct naar het brandwondencentrum verplaatst had moeten worden. Maar dat is achteraf gepraat.

Inmiddels zijn we ruim acht jaar verder en is Hadassa een vrolijke kwebbeltante. Ze valt dan ook met de deur in huis als we elkaar spreken. ‘Ik wilde zooo graag in de ‘Info­focus’, omdat ik er heel graag over wil vertellen. Waarom heb je niet eerder gebeld? Ik had verwacht dat ik er allang in zou staan’, zegt ze als een spraakwaterval, zoals alleen een 9-jarige dat kan.

Wat er is gebeurd, toen ze nog maar vijf maanden was, weet Hadassa eigenlijk alleen van verhalen en de fotoboeken die haar moeder heeft bijgehouden. Dat deed Gerrianne niet alleen uit angst om dingen te vergeten, maar vooral omdat elke foto misschien wel de laatste had kunnen zijn. Hadassa’s leven hing aan een zijden draadje. Elk moment kon haar laatste zijn.

Hadassa ziet haar littekens dagelijks en kan ze onmogelijk vergeten. ‘Ik voel me bijzonder nu ik littekens heb. Daardoor ben ik echt uniek. Maar littekens zijn ook lastig. Soms is het met turnen vervelend. Dan gaat het schuren en doet het pijn. Met zwemmen gebeurt dat ook of als je per ongeluk ertegen aan komt’, geeft Hadassa aan. ‘Soms zeggen kinderen die ik niet ken, dat ik rare uitslagplekken heb. Ook kinde­ren die ik wel ken, zeggen wel eens dat soort dingen. Dat is erger, want dat zijn eigenlijk je vriendinnen’, voegt Hadassa er zachtjes aan toe.

Veerkracht
Hadassa is pas 9 jaar, maar ze heeft al meer uitdagingen doorstaan dan de meeste mensen in hun hele leven. Wat haar verhaal bijzonder maakt, is haar veerkracht. Hadassa sliep niet meer, ze was een heel angstig kind en de kleur blauw vond ze doodeng. En zie haar nu, wat een verschil! Niet alleen therapie heeft haar geholpen, ook de vakantieweken voor kinde­ren met brandwonden waren heel waardevol. Toen Hadassa voor het eerst meeging, was ze pas zeven. En je moest eigenlijk acht zijn om mee te mogen.Hadassa is ervan overtuigd dat de leeftijdsregel speciaal voor haar is aangepast, zodat ze toch dat jaar al mee mocht. Glunderend vertelt Hadassa hoe dat ging. ‘Ik was zeven en in het Martini ziekenhuis vonden ze dat ik wel mee kon met de vakantie­week. Ik was namelijk heel veel met mijn litte­kens bezig. Ik praatte er vaak over. In de klas begreep niemand me. De regel is toen aangepast, zodat je ook met zeven jaar mee mocht en niet pas met acht. Daarom kon ook Emilie, die ik daar leerde kennen, mee!’ De blijdschap spat van Hadassa’s verhaal af en dat werkt aanstekelijk. Met een grote lach luister ik naar haar.

Vóór die eerste vakantieweek had Hadassa nooit ergens anders dan thuis geslapen. Dat wilde ze niet, want dat was te spannend. Inmiddels heeft Hadassa ook al bij een schoolvriendinnetje gelogeerd. Dat is een enorme overwinning voor haar. ‘Door die ene week is Hadassa enorm gegroeid en heeft ze zich gigantisch ontwikkeld’, zegt haar moeder met zichtbare trots. ‘Het kamp is echt superleuk!’, voegt Hadassa eraan toe. ‘Levi R is een heel goede vriend en Emilie is mijn beste vriendin. En Cleo, Nova, Alberthe en Esmee zijn ook mijn vriendinnen. De nacht voor ik ging, vond ik wel spannend. Maar als je er eenmaal bent, is het heel leuk, omdat je al je vriendinnen dan weer ziet. Bij het kampvuur vertellen we altijd over hoe we onze litte­kens hebben opgelopen. Soms ook stiekem in bed wanneer we eigenlijk moeten slapen’, grinnikt Hadassa.

• Door Melek Dogan